Aferlisstefnan gerir ráð fyrir að hegðun fari að lögmálum þar sem aðdragandi hegðunar eykur eða minnkar líkur á að hún eigi sér stað vegna fyrri tengsla hegðunar við afleiðingu hennar sem hefur fylgt strax á eftir hegðun. Afleiðing hegðunarinnar eykur síðan tíðni hennar eða minnkar. Fyrir utan það að umhverfisþættir sem eiga sér stað rétt á undan og á eftir hegðuninni hafa áhrif á hana, hafa umhverfisþættir sem hafa haft áhrif á hegðun lífverunnar fyrr á lífsleiðinni einnig áhrif á hegðunina.
Styrking kallast hver sá umhverfisþáttur sem birtist eða hættir að birtast í kjölfar hegðunar og verður til þess að hegðunin eykst í tíðni. Refsing kallast sá umhverfisþáttur sem birtist eða hættir að birtast á eftir hegðun og verður til þess að hún minnkar í tíðni. Þegar áhrif eru höfð á afleiðingu hegðunar með þeim árangri að hún annað hvort eykst eða minnkar í tíðni er talað um virka skilyrðingu.
Mögulegt er að hanna inngrip sem felst í því að auka tíðni æskilegrar hegðunar með því að láta styrkingu fylgja hegðuninni. Einnig er hægt að hanna inngrip sem felst í því að minnka tíðni óæskilegrar hegðunar með því að láta refsingu fylgja henni. Þúsundir rannsókna síðustu áratugina hafa leitt í ljós að beiting virkrar skilyrðingar á hegðun hefur verið mjög áhrifarík í fjölbreytu samhengi, bæði hjá börnum og fullorðnum. Virk skilyrðing er mjög árangursrík leið til að minnka tíðni óæskilegrar hegðunar og auka tíðni æskilegrar hegðunar.