Í fimiþjálfun eða precision teaching (PT) eru notuð svokölluð hröðunarkort. Hröðunarkortin eru hlutlæg, stöðluð 140 daga kort sem gefa lesanda kortsins sjónrænar upplýsingar um breytingar á hegðun yfir tíma. Á hröðunarkorti er bæði hægt að skrá rétta og ranga svörun nemandans. Rétt svörun er skráð fyrir ofan 0-línu en röng svörun fyrir neðan 0-línu. Til þess að auðvelda lestur hröðunarkortsins er röng tíðni svörunar merkt með rauðum eða appelsínugulum X merkjum en rétt tíðni svörunar er merkt inn á kortið með bláum eða grænum punktum. Kennari getur síðan lesið hröðunarkort nemanda síns og skoðað hvernig hann bregst við kennsluaðferðinni sem hann er að nota og hefur notað áður. Hann getur þannig séð hvaða kennsluaðferð hefur verið gagnleg til þess að kenna nemandanum ákveðna færni og hver ekki. Út frá þessum upplýsingum getur kennarinn síðan tekið ákvörðun um hvort breyta þurfi kennsluaðferðinni til þess að hafa betri áhrif á hegðun nemandans eða ekki.
Sérkenni hröðunarkortsins er hversu auðvelt er að lesa þau og túlka á hraðan og áreiðanlegan hátt. Notkun hröðunarkorta getur því flýtt fyrir samskiptum um kennsluaðferðir þar sem auðvelt er að bera kortin saman við hvert annað og hver kennari getur sagt frá kennslu sinni án þess að þurfa að túlka uppsetningu mælingunnar sinnar. Ástæða þess að mögulegt er að túlka kortin hratt og áreiðanlega er vegna þess að á Y-ás kortsins er notaður lógarithmakvarði. Y-ásinn skiptist í sex skeið þar sem hvert skeið inniheldur mismunandi stóra spönn svörunar, þ.e. 1-10 svaranir á mínutu eru skráðar í sér skeið, en 11-100 svaranir á mínútu eru skráðar í næsta skeið fyrir ofan. Eftir því sem ofar dregur í hröðunarkortinu komast tíu sinnum fleiri svaranir á mínútu fyrir í hverju skeiði. X-ásinn er þó ekki lógarithmakvarði, heldur má sjá á honum hvaða dagur er.
Það að Y-ás hröðunarkortsins er lógarithmakvarði hefur þrjá kosti umfram önnur línurit. Í fyrsta lagi er mögulegt að nota hröðunarkort til þess að spá fyrir því hvernig hegðun mun mótast. Það er erfiðara þegar notuð eru hefðbundin línurit því þegar hegðun eykst í tíðni í hefðbundnum línuritum myndast j-laga lína frá því kennsla hefst og þar til markmiði er náð. Línan hefur meiri halla í upphafi kennslu en í lok kennslunnar og er því erfitt að byggja forspá á línuritinu. Í öðru lagi hefur áhersla hröðunarkortsins á hlutfall kosti fyrir mat á kennsluaðferðum. Í hefðbundnu línuriti er fjarlægð á milli talna á Y-ás jafnmikil. Svo er ekki í hröðunarkortinu, til dæmis er fjarlægðin á milli 1 og 5 svörunar á mínútu og 30-25 ekki sú sama. Í kennslu er það þó talið vera merkari áfangi þegar nemandi eykur tíðni svörunar úr einni svörun á mínútu í tíu á mínútu heldur en frá 85 svörunum á mínútu í 90. Hröðunarkortið greinir því hlutfallslega nákvæmar frá hegðun eftir því hversu mikilvæg hún er í kennslu. Þetta aðstoðar kennara við að meta lága tíðni svörunar. Þar sem hröðunarkort hafa svo gott forspárgildi getur kennarinn metið kennsluaðferðir strax í upphafi kennslu og hætt að nota kennsluaðferðir sem gefa ekki nógu góðan árangur. Í þriðja lagi er mögulegt að skrá hegðun sem á sér mjög sjaldan stað. Þá er samt alltaf skráð hversu oft hegðun á sér stað á mínútu því hröðunarkortið hefur alltaf þann fasta. Neðst á hröðunarkortinu er mögulegt að skrá að hegðun eigi sér stað 0,001 sinni á mínútu. Hegðunin á sér þá stað einu sinni á hverjum 1000 mínútum. Eftir því sem röng svörun er skráð neðar á hröðunarkortinu því oftar er tíðni svörunar röng.
Þegar fólk heyrir í fyrsta skipti um PT telur það gjarnan óraunhæft að svo einstaklingsmiðuð aðferð til mælinga geti virkað í heilum bekk. En þar sem nemendur skrá sjálfir sína eigin hegðun, þarf það aðeins að taka svolítinn tíma í byrjun að kenna nemendum að skrá, síðan verði nemendur þjálfaðir í því að skrá og kennarar þjálfaðir í að lesa hröðunarkortin. Þá geta kennarar verið fljótir að lesa af hröðunarkortunum og metið hvort þurfi að breyta þurfi kennsluaðferð. PT hefur verið notað til þess að kenna ólíkt námsefni, ólíkum nemendum og ólíkum skólastigum með áður óþekktum árangri.
Kostir PT eru þeir að kennsla verður áhrifaríkari og öll börn hafa meiri líkur á því að ná árangri þar sem það er á ábyrgð kennarans að sjá til þess að nemandinn læri. Nemendur eru því ekki látnir sitja undir kennsluaðferð sem skilar ekki árangri. Þar sem nemendur skrá breytingar í eigin hegðun þurfa þeir aðeins að bera árangur sinn saman við eigin árangur en ekki annarra. Þetta gerist vegna þess að nemendur lenda ekki í þeirri stöðu að vera stopp í náminu því kennarinn myndi þá sjá það, greina ástæður þess af hverju ekki verði árangur og finna leið sem hjálpar nemandanum að ná árangri. Nemendur hafi síðan beinan aðgang að eigin gengi, sjái að þeim fer stöðugt fram sem virkar eins og styrking fyrir námshegðuninni. Það verða því miklar líkur á því að nemendur vilji sífellt bæta sig og fara því í keppni við sjálfan sig en bera sig síður saman við aðra. Kennarar sem nota PT geta því fengið fram meiri árangur en aðrir kennarar vegna þess að í hefðbundnum skólum gengur það hægar fyrir sig að taka eftir að nemandi sýnir ekki lengur framfarir þar sem hegðunin er ekki mæld og tækifæri til þess að æfa færnina er ekki mörg í kennslu sem byggir á því að hún sé I raun list.
Þar sem hegðun kennara stjórnast af hegðun nemandans í PT, þ.e. kennarinn bregst við ef nemandinn sýnir ekki árangur með því að greina vandann og finna leiðir til þess að nemandinn nái árangri, eru minni líkur til þess að kennsluaðferðir komist ,,í tísku“ sem er algengt að gerist í skólakerfinu. Notkun PT minnkar því líkurnar á því að kennsluaðferðir séu valdar vegna þess að þær eru ,,í tísku“ og eykur þarmeð líkur þess að kennsla sé stunduð og þróuð eins og vísindagrein. Rannsóknir hafa stutt áhrifa PT í kennslu. Til dæmis hafa skólar sem nota PT aukið getu nemenda sem samsvarar heilum bekk á aðeins 20 kennslustundum.