Virk hunsun felst í að veita barni enga athygli beint eftir að það hefur hegðað sér á óæskilegan hátt. Með virkri hunsun er tryggt að það sé ekki óvart umbunað fyrir óviðeigandi hegðun með athygli sem getur falist í því að horfa á barnið, tala við það hvort sem það sé verið að skamma, rökræða eða dekstra við barnið. Ef barn er skammað eða veitt athygli á meðan á reiðikasti stendur eða þegar barnið sýnir truflandi hegðun eða vanvirkni er mögulegt að óvart sé umbunað fyrir þá hegðun þegar ætlunin er í raun að hafa allt önnur áhirf. Þegar virkri hunsun er beitt þarf að hafa eftirfarandi í huga:
- Ekki veita barninu neina athygli í neinu formi í skamman tíma.
- Ekki rífast, skamma eða tala við það.
- Snúðu þér undan og forðastu augnsamband.
- Ekki sýna reiði í hegðun eða látbragð.
- Láttu sem þú sért upptekin við eitthvert verk eða farðu út úr herberginu.
- Tryggðu að slæm hegðun barnsins veiti því ekki efnislega umbun, eins og leyfa barninu að fá frjálsan tíma þegar það hagar sér illa.
- Veittu barninu mikla athygli þegar slæm hegðun hættir og láttu sem ekkert hafi í skorist.
Um leið og barnið hættir að sýna óviðeigandi hegðun á að veita því mikla athygli. Hægt er að nota virka hunsun á væl eða fyrirgang, fýlu og ólund, háværum gráti (sem er ætlað að valda kennurum óþægindum og beina athygli annarra að sér) eða kvörtunum, betli og kröfum, suma truflandi hegðun, vanvirkni eða þátttökuleysi sem mótmæli vægum reiðisköstum.
Ef jákvæð eða neikvæð athygli er ástæðan fyrir óviðeigandi hegðun eykst tíðni hennar í fyrstu þegar virk hunsun er notuð en fer síðan minnkandi. Það er vegna þess að þegar barnið hættir að fá athygli með hegðun sinni bregst það við með því að auka hegðunina í von um að fá athygli, sérstaklega ef það hefur fengið þannig reynslu áður í sínu lífi að það borgi sig að halda áfram að reyna því það hefur skilað árangri. Þess vegna er mikilvægt að gefast ekki upp! Þegar barnið áttar sig á að það mun ekki fá athygli eða annað fyrir þessa hegðun minnkar hegðunin statt og stöðugt sérstaklega ef önnur hegðun er styrkt í staðinn til dæmis öll æskileg hegðun.
Það má þó ekki gleyma að virk hunsun leiðir ekki til þess að óviðeigandi hegðun barns hætti ef tilgangur hegðunarinnar er annar en að fá athygli eða ef athygli er aðeins hluti af því sem barnið „græðir” á hegðuninni. Til dæmis ef barnið truflar kennslu bæði til að fá athygli og til að sleppa við verkefni getur verið að hegðunin minnki þegar hún er hunsuð en hún hverfur ekki nema komið sé í veg fyrir að barnið sleppi við að gera verkefnin sín.
Einnig er mikilvægt að muna að hrósa óspart fyrir viðeigandi hegðun, ef það er ekki gert er ekki víst að virk hunsun skili árangri.
Ein góð leið sem oft virkar mjög vel er að hrósa hinum nemendunum í kennslustofunni eða í samverustundum sem sýna æskilega hegðun. Dæmi um þetta gæti verið að segja við nemanda „Vá hvað Anna situr fallega“ þá er mjög líklegt að hin börnin fylgi og sýni sömu hegðun og Anna og þá er mikilvægt að hrósa þeim um leið og þau sýna æskilega hegðun.