Nauðsynlegt er að það sé samræmi á milli þess hvað barnið þarf að gera og stærðar verðlauna.
Til dæmis ef barnið á að klára 2 stærðfræðidæmi þá er nýtt leikfang sem verðlaun of stór verðlaun. En ef það eru einu verðlaunin sem barnið girnist er hægt að setja upp táknbundið styrkingarkerfi.
Ef barnið þarf að hafa of lítið fyrir verðlaununum er líklegt að það missi áhugann mjög fljótt en ef kostnaður að hálfu barnsins er of mikill er líklegt að það gefist upp á að gera tilraunir til að fá verðlaunin.
Það skiptir miklu máli að barnið geti unnið sér inn þau verðlaun sem eru í boði fyrir viðeigandi hegðun fljótlega eftir að kerfið er sett af stað og því má ekki gera of miklar kröfur til barnsins í fyrstu. Barnið verður að komast að því sem fyrst að þær reglur sem búnar voru til standast. Það verður fljótlega að fá reynslu af því að það sem sagt var við það að myndi gerast mun gerast í raun og veru. Það verður að hækka kröfurnar smám saman, þ.e. beita hægfara námundun og aldrei að fara hraðar en barnið kemst og treystir sér til. Gögnin sem við söfnum um frammistöðu barnsins munu segja hvort við erum að fara mátulega hratt því þá verða stöðugar framfarir. En ef við aukum kröfurnar of hratt þá er líklegt að barnið mótmæli, segi „ég get það ekki“ eða „ég veit ekki hvort ég get gert það” og að frammistaðan hraki ef kröfurnar eru of miklar. Þá er nauðsynlegt að taka skref til baka, ná góðri frammistöðu hjá barninu aftur á því stigi þar sem við vorum áður en við hækkuðum kröfurnar og svo þegar jafnvægi er komið þá að hækka kröfurnar aftur en minna en síðast og í fullri samvinnu við barnið.