Stýrð kennsla eða Direct Instruction (DI) er kerfisbundin nálgun í kennslu sem samanstendur af þremur þáttum. Í fyrsta lagi felur DI í sér árangursríkar leiðir til þess að kennari og nemandi eigi samskipti þannig að kennslustund hámarki þátttöku nemandans í kennslustundinni. Í öðru lagi felur hún í sér nálgun til þess hvernig eigi að taka ákvarðanir um hvað skal kenna og hvernig eigi að skipuleggja námskrár. Í þriðja lagi felur hún í sér skipulögð kennsluprógröm sem kennarar geta notað sem verður til þess að nemandi læri ákveðna færni. Mögulegt er að kaupa DI prógröm á ensku sem notuð eru til að kenna lestur, skrift, stafsetningu og stærðfræði frá bókaforlaginu McGraw Hill. Í öllum DI prógrömum er farið eftir markmiðum sem rannsóknir hafa stutt að séu gagnleg og eru í takt við markmið og viðmið hins almenna skólakerfis. DI byggist á því að allir nemendur fái mörg tækifæri til þess að æfa þá færni sem verið er að kenna og er passað upp á að heill bekkur fái næga þjálfum með því að láta þá svara oft í kór þegar kennarinn hefur sýnt hvernig eigi að svara spurningu.
Í DI fer kennari eftir handriti og byrjar kennslustund gjarnan á því að sýna ákveðna svörun, nemendum er síðan sagt að þeir eigi að sýna sömu svörun, þeir fá svo tíma til að hugsa svar sitt og síðan er merki gefin um að allir eigi að svara í einu. Ef allir svara í kór og allir svara rétt lætur kennarinn þá vita að þeir svöruðu rétt með því að endurtaka svarið og hrósa. Hins vegar ef einhver einn eða allir svara vitlaust gefur kennarinn rétt svar og biður nemendur um að svara aftur. Ef nemendurnir svara ekki í kór biður kennari þá líka að svara aftur. Það er mikilvægt að nemendur svari í kór því annars geta nemendur bergmálað svör annarra og ekki er ljóst hvort þeir kunni svarið eða ekki. Allir nemendur þurfa síðan að svara einslega einhvern tímann í kennslustundinni til að það sé öruggt að allir kunni nýju færnina. Þegar nemendur hafa náð toppfærni segir það kennara að hann getur kennt næsta skref í handritinu, ef þeir hafa ekki náð toppfærni þarf hann að passa að þeir æfist þar til þeir nái toppfærni. Þar sem prógramið er svo kerfisbundið og nákvæmt, og toppfærni þarf til þess að geta farið í næsta skref i kennslunni, komast nemendur í tæri við náttúrulega styrkingu velgengis þegar þau læra færni sem þau áður kunnu ekki.
Í DI handritum hefur sú færni sem nemendur eiga að læra verið greind niður í minni einingar og er kennslan síðan hönnuð þannig að hver eining er kennd í ákveðinni rökréttri röð. Takmark DI í lægstu bekkjunum er að kenna nemendum almenna færni, hið dæmigerða eintak af hverju atriði, en ekki sérhæfða færni sem erfitt er að alhæfa yfir á aðrar aðstæður. Námskrár eru því hannað og fyrir hverja færni sem á að kenna er fundið út hvað skipti mestu máli til þess að nemendur geti nýtt sér færnina á sem fjölbreyttastan máta.
Í DI er kennsluaðferðin skilgreind nákvæmlega svo auðvelt sé að beita þeim. Kennarinn fær handrit til þess að vinna eftir og er hans hlutverk að gera það spennandi fyrir nemendur en hann verður einnig að vera fær til þess að taka ákvarðanir um framhald kennslu út frá því hversu vel nemendur taka til sín leiðbeiningar kennarans og hvernig hegðun þeirra breytist í átt að færninni sem verið er að kenna. Hann verður því að bregðast við svörun nemendanna, til dæmis leiðrétta ranga svörun með frekari sýnikennslu og passa í sífellu að nemendur séu í réttum kennsluhópum eftir getu. Hóparnir eru mjög sveigjanlegir og nemendum er oft fært á milli hópa eftir því hvernig færni þeirra er hverju sinni.
Færni verður að kenna á skipulagðan máta. Kennsla samkvæmt DI verður að vera skýr, einföld og blátt áfram þar sem mikið af dæmum eru kennd sem öll leiða til skilnings á einni meginhugmynd. Til dæmis þegar verið er að kenna nemendum að nota stafsetningareglur verða leiðbeiningarnar að undirbúa nemandann nákvæmlega til þess að læra og beita reglunni. Til dæmis gæti átt að kenna eftirfarandi stafsetningarreglu: ,,Ef orð eru karlkyns fær greinir þeirra alltaf tvö n í nefnifalli“. Þessi regla er gagnlaus ef nemendur eru ekki undirbúnir áður og kerfisbundið leyft að æfa sig á þessari reglu með endurgjöf frá kennara. Öll hugtök sem notuð eru í reglunni eru því fyrst kennd þar til toppfærni næst auk þess sem nemendur fái að æfa sig í að nota regluna með endurgjöf frá kennara áður en reglan er kynnt. Það verður að kenna regluna og gefa nemendum tækifæri til að æfa hana þar til þeir geti sagt regluna án nokkurs hiks eða vandræða. Síðan verður að kenna nemendum að nota regluna með dæmum þar sem nemendur þurfa að meta hvort tvö ,,n“ eru viðeigandi og hvenær ekki. Atriði sem eru lík og líkleg til að nemendur rugli saman á ekki að kenna á eftir hvert öðru, til dæmis ætti ekki að kenna stafinn b og næst d, heldur er betra að kenna ólíkari stafi á milli. Áður en færni er kennd sem er lík annarri þarf fyrst að kenna aðra færnina vel og gefa mörg tækifæri til æfingar.
Nemendur verða að fá næg tækifæri til þess að æfa færnina sem verið er að kenna. Í handriti kennarans eru mörg tækifæri gefin fyrir nemendur að æfa þá færni sem verið er að kenna. Æfingarnar á að endurtaka þar til ljóst er að nemendur svara rétt án þess að hika í öllum tegundum æfinga á færninni. Í lok hverrar kennslustundar ættu nemendur því að hafa lært þá færni sem verið er að kenna. Í mörgum DI handritum eru einnig próf sem lögð eru fyrir nemendur til þess að athuga hvort toppfærni hefur náðst og eru slík próf gjarnan lögð fyrir í fimmtu eða tíundu hverri kennslustund og eru formlegri leið til þess að athuga hvort færni hafi verið lærð. Ekki má kenna undantekningar frá reglum fyrr en ljóst er að nemendur kunni regluna og kunni að nota hana rétt í mismunandi verkefnum.
Í DI skal nota mikinn stuðning við breytingu í hegðun í upphafi kennslu en eftir því sem nemendur nái betri tökum á færninni sem verið er að kenna sé stuðningur minnkaður. Með stuðningi er til dæmis átt við vísbendingar frá kennara um rétta svörun, endurtekningar og sýnikennslu til að minna á. Í fyrstu hjálpar kennari nemendum að svara spurningum með því að spyrja margra spurninga sem virka eins og vísbendingar en eftir því sem lengra líður og nemendunum gengur betur fækka þessum vísbendingum. Svona er mögulegt að móta hegðun svo svörun verði rétt.
Kennari þarf stöðugt að passa hvort nemendur séu í réttum kennsluhópi þannig að kennsluaðferðin sem er notuð í hverjum hópi passi nemendum. Kennsluaðferðir sem notaðar eru verða að vera viðeigandi fyrir færni nemandans og því er mjög mikilvægt að nemendur séu settir í hópa eftir því hvar þeir eru staddir, þ.e. hvaða færni þeir kunni og hvaða færni þeir eigi eftir að læra til þess að geta bætt við sig aukinni þekkingu. Í hverju DI prógrami er matstæki eða leiðbeiningar til þess að nota til að flokka nemendur rétt. Þar að auki getur kennari metið hvort nemandi eigi heima hópi í fyrstu kennslustund nýs hóps því þegar nemandi getur tekið þátt í kennslustund á hann mjög líklega heima í hópnum sínum. Kennari verður einnig að passa að nemendur taki þátt í kennslunni því þegar nemendur eru virkir í kennslustund fá þeir fleiri tækifæri til að æfa færnina sem þeir eru að læra og fá viðbrögð frá kennara um frammistöðu sína. Auðveldasta leiðin til þess að gera nemendur virka er að spyrja þá spurninga og láta alla svara í einu munnlega eða skriflega. Velgengni kennslu felst í því að villur séu leiðréttar á áhrifaríkan hátt. Þetta er auðvelt fyrir kennara sem nota DI því upphafleg kynning á nýrri færni er einföld og kerfisbundin. Allar leiðréttingar í DI byggja á því að sýna rétta svörun, endurkynna efnið ef svarað er vitlaust og nota töf áður en spurt er út í atriðið aftur.
Í rannsókninni Project Follow Through kom í ljós að Direct Instruction var áhrifaríkasta kennsluaðferðin af þeim níu kennsluaðferðum sem rannsakaðar voru. Skoðaðar voru þrjár víddir kennslu, þ.e. hver áhrif kennsluaðferðar væru í grunnfærni (til dæmis stafsetningu), hugrænni færni (svo sem lesskilningi) og tilfinningalegri færni (til dæmis aðlögun) og kom kennsluaðferðin Direct Instruction best út á öllum þremur víddunum.