Inngrip til að breyta óviðeigandi hegðun er yfirleitt hannað þannig að tekið er mið af því að finna út hvað kallar á og viðheldur óviðeigandi hegðun barnsins. Þannig að ef einn nemandi sýnir truflandi hegðun vegna athygli sem hann fær frá samnemendum byggir inngripið á að minnka þessa athygli og að auka hagstæðar afleiðingar fyrir viðeigandi hegðun. Þannig fær hvert barn í bekknum sína umbun óháð því hvernig önnur börn haga sér. Þó að það sé oft árangursríkara að beita inngripi sem er einstaklingsmiðað getur verið betra að nota hópmiðuð inngrip. Það á sérstaklega við ef mörg börn sýna sömu óviðeigandi hegðunina en þá er frekar óraunhæft að ætla að nota einstaklingsmiðað innigrip fyrir hvert barn. Einnig getur einhverjum fundist það vera ósanngjarnt að umbuna einu barni fyrir viðeigandi hegðun þegar önnur börn haga sér almennt vel án þess að þau fái sérstaka umbun fyrir.
Dæmi um hvernig hópmiðaðir styrkingarskilmálar geta virkað:
Samháðir hópar (interdependent group-oriented contingencies): Allir þurfa að ná tilteknu markmiði til að hópurinn fái umbun. Það má annað hvort beita inngripinu þannig að allir í bekknum þurfa að vinna saman til að fá umbun eða þá að bekknum er skipt í tvo eða fleiri hópa og allir nemendur í tilteknum hóp þurfa að ná settum markmiðum til að fá umbun. Kosturinn við að nota samháða hópa er að hægt er að ná stjórn á hegðun margra með því að gera eina mælingu (eða fáar mælingar) á hegðun og nota sömu afleiðingarnar á allan hópinn (eða alla í öllum hópum). Það er frekar erfitt að setja ólík markmið fyrir hvert barn og umbuna ef hegðun þess er í samræmi við sett markmið. Einnig getur það leitt til þess að börnin kenni hvort öðru og umbuni fyrir viðeigandi hegðun einstakra barna í hópnum sem hvetur þau til að haga sér vel. Það eykur því samvinnu á milli barnanna í hópnum. Það eru til ólík viðmið fyrir því hvað felst í að allir hafi saman náð settum markmiðum. Til að mynda er hægt að gera þá kröfu að hvert barn þarf að ná því markmiði sem kennarinn setur til að hópurinn fái umbun. Sem dæmi þurfa allir að sýna vinnusemi í að minnsta kosti 30 mínútur af 40 mínútna kennslustund til að hópurinn fái lengri frímínútur. Eða að kennarinn nái að lesa eina bók í samverustund án truflunar. Ókosturinn við það viðmið er að ef einhver einn í bekknum bætir sig ekki bitnar það á öllum hópnum. En kennarinn getur ákveðið að viðmiðið sé að næstum allir mæti viðmiði og veitt umbun þó svo einn nemandi hafi ekki mætti viðmiðinu, allavega til að byrja með og þegar hann sér að allir eru farnir að mæta viðmiði þá getur hann miðað við að allir þurfi að mæta viðmiðinu.
Einnig er hægt að láta viðmiðið vera að meðalframmistaða hópsins nái tilteknu markmiði. Kosturinn við það er að góð frammistaða nokkurra barna bætir upp fyrir slæma frammistöðu annarra og heldur því mögulega áhugahvöt þeirra til að leggja sig fram því nokkur börn sem bæta sig lítið koma ekki í veg fyrir að hópurinn fái umbun. Ókosturinn er þó að sum börn þurfa ekki að bæta sig en fá samt að njóta hagstæðra afleiðinga af góðri hegðun hinna barnanna.
Þriðji möguleikinn er að kennarinn velji tilviljunarkennt eitt barn og metur frammistöðu þess. Hópurinn fær umbun ef hegðun barnsins sem varð fyrir valinu stenst þau markmið sem kennarinn hefur sett. Kosturinn við það er að börnin vita ekki hvaða frammistöðu er verið að meta sem viðheldur áhugahvöt allra til að leggja sig fram. Mikilvægt er að forðast að hópmiðaðir styrkingarskilmálar leiði af sér neikvæðan hópþrýsting. Bekkjarleikurinn er vinsæl aðferð til bekkjarstjórnunar.