Depurðareinkenni koma gjarnan öðruvísi fram hjá börnum en fullorðnum. Algengt er að börn tjái sig ekki um vanlíðan og sýna oft merki pirrings í stað depurðar. Þau sýna stundum óæskilega hegðun, til dæmis geta þau verið óvinveitt, árásagjörn, frek og ýtin við fólkið í kringum sig.
Mikilvægt er að leita til fagfólks ef depurðareinkenni eru alvarleg, til dæmis ef þau hamla barninu félagslega eða í námi.
Sjá einnig ráð við forðun.
Mynda þjónustuteymi
Gott er að mynda þjónustuteymi í kringum barnið í skólanum. Í því eru venjulega umsjónarkennari/umsjónarkennarar, deildarstjóri sérkennslu og foreldrar. Mælt er með því að teymið hittist einu sinni á önn en að umsjónarkennari og foreldrar séu í reglulegum samskiptum (til dæmis í gegnum Mentor) og fylgist með líðan, hegðun og námsframvindu barnsins í skólanum.
Skýr rammi og rútína í skólastofu
Skýr rammi og rútína inni í skólastofunni skiptir máli til þess að auka vellíðan barna með depurðareinkenni.
Æfa vel nýjar aðferðir
Þegar ný aðferð er kennd í skólanum er mikilvægt að barnið fái að æfa aðferðina oft. Með því að æfa sig verða börn öruggari með sig og líklegra er að þeim takist að framkvæma nýjar aðferðir.
Útskýra að hugsanir geta valdið depurð
Ef barnið ræðir depurð sína við starfsfólk skóla er gott að benda barninu á að hugsanir sem kalla fram depurð koma ósjálfrátt upp í hugann og eru ekki sannleikur. Fólk hefur tilhneigingu til að trúa hugsunum sínum svo að þegar barn fær hugsun í kollinn á borð við: „Ég er ömurleg/ur. Ég get ekki neitt” þá eru þau gjörn á að trúa slíkum hugsunum. Gott er að því að benda börnum á að trúa ekki neikvæðum hugsunum og segja til dæmis við sjálf sig eitthvað álíka og: „Þetta er ekki rétt. Ég get gert fullt!”.
Varast að umbuna fyrir neikvætt sjálfstal
Passa þarf að umbuna ekki óvart fyrir neikvætt tal barnsins um eigin frammistöðu með löngu samtali eða öðruvísi athygli eins og til dæmis að dekra við barnið eftir neikvætt sjálftal. Mikilvægt er þó að segja barninu í stuttu máli hvað það gerir vel, svo að neikvætt sjálftal þess sé ekki hunsað með öllu. Ef farið að ræða mikið við barnið í kjölfar neikvæðs sjálfstals er hætta á að verið sé að umbuna fyrir neikvætt sjálftal. Passið frekar að fara til barnins þegar það er að vinna eða að sýna einhverja æskilega hegðun og ræða þá um góðu eiginleika þess, en ekki eftir neikvæðu tali þess um sjálft sig.
Stýra barninu í að biðja um hjálp
Mikilvægt er að hjálpa barninu ekki með verkefni beint í kjölfar neikvæðs tals þess, því við viljum frekar að barnið óski eftir aðstoð heldur en að það fái aðstoð vegna þess að það er neikvætt og að gefast upp. Þegar barnið virðist þurfa á hjálp að halda en er neikvætt í eigin garð skiptir máli að aðstoða barnið en áður en það er gert er gott að stýra barninu til þess að óska eftir aðstoð áður en hún er gefin. Til dæmis er hægt að segja við barnið: ,,Segðu: Geturðu hjálpað mér?” þegar það talar á neikvæðan hátt um eigin frammistöðu og hjálpa síðan í kjölfar spurningarinnar.
Biðja sjálf um hjálp ef barnið er þögult
Ef barnið vill ekki spyrja getum við gert það sjálf með jákvæðum tóni, þ.e. fyrst myndum við hvetja barnið: „Segðu: Geturðu hjálpað mér?”. Barnið neitar eða segir ekkert. Þá getur kennari sjálfur sagt með glöðum tón: „Viltu hjálpa mér?” og vinda sér síðan í að hjálpa barninu. Þannig fáum við barnið til að nota jákvæða leið til þess að fá aðstoð eða að sjá hversu auðvelt er að biðja um hjálp á æskilega vegu.
Grípa sem flest tækifæri til að hrósa
Til að styðja við sjálfstraust er mikilvægt að grípa sem flest tækifæri til að hrósa og ýta markvisst undir styrkleika, gott er að nota lýsandi hrós.
Félagsfærniþjálfun
Félagsfærniþjálfun gagnast gjarnan þessum hópi barna. Notkun CAT kassa með barninu við félagsfærni- og tilfinningaþjálfun í skóla hefur reynst gagnleg. Hægt er að vinna með svipbrigði og hvernig hægt er að túlka skilaboð frá öðrum, yrt eða óyrt, þannig að barnið misskilji síður önnur börn. Slökunaræfingar hafa einnig gagnast þessum hópi barna.