Hægt er að kenna barni félagsfærni á ýmsan hátt: Hópkennsla (t.d. í lífsleiknitímum), einstaklingskennsla og ýmist lesefni.
Einnig getur verið gott að sýna barninu myndband þar sem aðrir tveir jafnaldrar leika sér og svo er þetta æft eins og var gert á myndbandinu.
Best er að þjálfunin fari fram í aðstæðum sem eru sem líkastar þeim sem hegðunin á að eiga sér stað í eftir þjálfunina. Í skólum í dag er gjarnan svigrúm til þess að hafa litla félagsfærnihópa, þar gæti þessi hlutverkaleikur farið eðilega fram.
Gott er að leika með barninu hlutverk þegar æfa á nýja hegðun. Þá er oft gott að barnið fái að prófa að leika bæði sjálft sig og hinn aðilann til að hjálpa barninu að sjá aðstæðurnar frá sjónarhóli hins aðilans.
Þegar kenna á barni félagsfærni skiptir máli að velta fyrir sér hvað felst í hverri hegðun. Ef kenna á barni að hlusta þá þarf til dæmis að hafa eftirfarandi þætti í huga: Horfa í augu, hlusta á það sem er sagt, bíða þar til viðkomandi hefur klárað og svara með einhverju sem tengist umræðuefninu. Einnig þarf að athuga hvaða áhrif öll sú hegðun hefur á samskiptin við hinn aðilann og benda á það.
Fleiri dæmi:
- Halda samræðum gangandi: Gera athugasemdir um það sem verið er að ræða, ekki aðeins ræða eigin áhugamál heldur einnig það sem hinn hefur áhuga á, skiptast á að tala, hlusta á hinn aðilann en ekki bíða bara eftir að komast aftur að. Reyna að hafa eigin sögur ekki mjög langar og passa að endurtaka ekki oft sömu sögur/setningar.
- Að hrósa öðrum: Finna eitthvað til að segja sem er vel meint og sannleikanum samkvæmt. Horfa í augu viðkomandi.
- Að taka við hrósi: Horfa í augu viðkomandi, þakka fyrir.
- Að hjálpa öðrum: Velta fyrir sér hvort viðkomandi þarf á aðstoð að halda, spyrja hvort viðkomandi vilji aðstoð og hjálpa ef viðkomandi vill það.
Sjá einnig hagnýt ráð Geðheilsumiðstöðvar.